نقد کتاب "دست هایش بوی گل می داد" نوشته مرضیه
جوکار/ تصویرگر:هدی عظیمی
امین فقیری
ufeffمیxadشد که این داستان برای گروه سنی «ج» نباشد. یک داستان برای
همه؛ از کودک 7 ساله تا بزرگسالی 90 ساله. موضوع ساده است؛ اما عمیق. کسی که
زیباییxadها را منحصراً از آن خود میxadداند و کسی دیگر که سعی میxadکند دیگران نیز از
این زیباییxadها _که در کتاب از نشانه ی «باغ» استفاده شده است_ بهره ببرند. طنز
زیبایی در زیر پوست کتاب جریان دارد که گهگاه همانند غریقی در طلب آب رخ میxadنماید
و پنهان میxadشود. آوردن چند عنصر از جهان کودک و نوجوان همانند دختر شاه پریان و
پادشاه و وزیر که هم دست راستی است، هم دست چپی؛ به تنهایی قادر نیست عنصر ریزبافت
ساختار داستان را به جهان نوجوانان بکشاند و شاه پریانی که با وجود نداشتن وجاهت
آن چنانی، خودش را در دل پادشاه جا میxadکند، همه و همه از داستانی خبر میxadدهد که همه
به راحتی میxadتوانند آن را بخوانند، چون نثر آنقدر روان و شیرین و جذاب است که کتاب
را در یک نشست میxadتوان خواند. این همه خبر از خبرگی نویسنده ی آن و احاطهxadاش نسبت
به واژگان زبان فارسی میxadدهد.
تصویرهای کتاب نو و
زیباست و القاگر مفاهیم کتاب. دست نویسنده ی آن و تصویرگر، که کتابی زیبا و
خواندنی آفریدهxadاند درد نکند.
روزنامه ی عصر مردم / دی ماه 91
برچسب:
نویسنده: کیان میرزایی